Mieszkasz za granicą? Otrzymasz receptę transgraniczną - zrealizujesz ją w dowolnym kraju Unii Europejskiej.

7

dni w tygodniu

ZALOGUJ

UMÓW SIĘ ONLINE NA WIZYTĘ LUB ZADZWOŃ 736 36 36 36

Umów się online

Co to jest schizofrenia i jakie są przyczyny jej powstawania? Czy można ją skutecznie wyleczyć?

Wstęp

Schizofrenia często budzi lęk, ponieważ wokół niej narosło wiele krzywdzących przekonań. Tymczasem rozpoznanie choroby nie przekreśla szans na satysfakcjonujące życie, relacje i realizowanie własnych planów. Jeśli szukasz odpowiedzi na pytanie czym jest schizofrenia, warto zacząć od rzetelnej wiedzy: objawy można leczyć, a odpowiednio dobrana pomoc może znacząco poprawić codzienne funkcjonowanie. W PsychoMedic stawiamy na współpracę specjalistów, dzięki której pacjent otrzymuje wsparcie uwzględniające różne obszary jego życia.

Z tego artykułu dowiesz się:

  • czym jest schizofrenia i jak odróżnić ją od samego doświadczenia psychozy;
  • jakie objawy wymagają konsultacji oraz dlaczego nie należy diagnozować się samodzielnie;
  • jakie znaczenie mają geny, funkcjonowanie mózgu, stres i substancje psychoaktywne;
  • czy schizofrenia jest uleczalna i czym różni się remisja od trwałego wyleczenia;
  • jak pomagają leki, psychoterapia, psychoedukacja i wsparcie środowiskowe;
  • jak wspierać bliską osobę i kiedy potrzebna jest pilna pomoc.

Czym jest schizofrenia?

Definicja i charakterystyka zaburzenia psychicznego

Schizofrenia to zaburzenie psychiczne, które może wpływać na myślenie, spostrzeganie, przeżywanie emocji oraz zachowanie. Należy do zaburzeń psychotycznych, jednak jej obraz jest szerszy niż same urojenia czy omamy. U części osób szczególnie uciążliwe bywają trudności z motywacją, koncentracją i podejmowaniem codziennych aktywności.

Nie oznacza rozdwojenia osobowości. To odrębne zagadnienie, często błędnie utożsamiane ze schizofrenią w filmach i potocznym języku.

Nie jest oznaką słabego charakteru. Osoba chorująca potrzebuje leczenia i zrozumienia, a nie oceniania lub nakłaniania do większego wysiłku.

Nie określa całego człowieka. Diagnoza nie mówi wszystkiego o jego możliwościach, zainteresowaniach, relacjach ani przyszłości. 

Schizofrenia jako zaburzenie percepcji rzeczywistości

Psychoza oznacza zespół objawów, w którym rozpoznawanie tego, co rzeczywiste, może być istotnie zaburzone. Człowiek może słyszeć głosy, których inni nie słyszą, albo być przekonany, że ktoś go prześladuje, mimo braku potwierdzających to faktów. Takie doświadczenia są dla niego realne i mogą wywoływać silny strach. Psychoza nie zawsze oznacza schizofrenię — może pojawiać się także w innych chorobach lub po substancjach psychoaktywnych. 

Jakie są objawy schizofrenii?

Schizofrenia objawia się w dwa sposoby: objawy pozytywne i negatywne. Określenia te nie oznaczają, że jedne są dobre, a drugie złe. Opisują pojawienie się dodatkowych doświadczeń albo ograniczenie wcześniejszych możliwości funkcjonowania.

Objawy pozytywne: urojenia, omamy

  • Urojenia to silne przekonania, które nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości i trudno je zmienić za pomocą argumentów. Mogą dotyczyć na przykład bycia obserwowanym lub kontrolowanym.
  • Omamy są doznaniami zmysłowymi pojawiającymi się bez odpowiadającego im bodźca. W schizofrenii często mają postać słyszenia głosów; mogą jednak dotyczyć również innych zmysłów.
  • Doświadczenia wpływu na myśli mogą polegać na poczuciu, że ktoś wkłada myśli do głowy, odbiera je albo udostępnia innym osobom. 

Objawy negatywne: wycofanie, spłycenie emocji

Objawy negatywne bywają mniej zauważalne dla otoczenia, choć mogą mocno utrudniać życie. Mniejsza ekspresja emocji nie oznacza, że człowiek niczego nie czuje, a ograniczona aktywność nie jest automatycznie lenistwem.

  • Wycofanie społeczne — rzadsze spotkania, ograniczenie rozmów i trudność w podtrzymywaniu kontaktów.
  • Osłabienie motywacji — problem z rozpoczęciem i dokończeniem czynności, nawet jeśli wcześniej były proste.
  • Ograniczona ekspresja emocji — mniej mimiki, gestów lub zmian tonu głosu.
  • Zubożenie wypowiedzi i mniejsza zdolność odczuwania przyjemności — krótsze odpowiedzi oraz słabsze zainteresowanie dawnymi aktywnościami. 

Zaburzenia myślenia i zachowania

Objawy schizofrenii mogą obejmować również dezorganizację wypowiedzi i zachowania. Rozmówcy trudno wówczas śledzić tok myśli, ponieważ pojawiają się nagłe zmiany tematu lub urwane zdania. Osobno mogą występować trudności poznawcze dotyczące uwagi, pamięci i planowania.

Zapamiętywanie ustaleń, organizowanie zakupów czy wykonywanie kilkuetapowych zadań może wymagać dodatkowego wsparcia.

Zachowanie może stać się chaotyczne lub niedostosowane do sytuacji, co utrudnia wykonywanie obowiązków.

Podobne trudności mogą mieć inne przyczyny, dlatego pojedynczy objaw nie wystarcza do rozpoznania schizofrenii.

Przyczyny schizofrenii skąd się bierze choroba?

Przyczyny schizofrenii są złożone. Nie istnieje jeden czynnik, który wyjaśniałby wszystkie zachorowania. Najczęściej mówi się o współdziałaniu podatności biologicznej i wpływów środowiska. Poszukiwanie jednej osoby lub jednego wydarzenia „odpowiedzialnego” za chorobę zwykle prowadzi do niepotrzebnego poczucia winy.

Czynniki genetyczne

Czy schizofrenia jest dziedziczna? Geny mogą zwiększać podatność, jednak choroba nie dziedziczy się w prosty sposób. Znaczenie ma wiele wariantów genetycznych, a ich obecność nie przesądza o zachorowaniu. Schizofrenia u rodzica lub rodzeństwa oznacza podwyższone ryzyko, ale nie pewność pojawienia się choroby u kolejnej osoby. 

Zaburzenia neurochemiczne w mózgu

W powstawaniu objawów znaczenie ma funkcjonowanie układów neuroprzekaźnikowych, między innymi związanych z dopaminą. Nie należy jednak sprowadzać schizofrenii do prostego „nadmiaru dopaminy”. Badacze analizują również rozwój mózgu oraz działanie połączeń między jego obszarami. Nie istnieje rutynowe badanie poziomu neuroprzekaźników, które samo potwierdzałoby tę diagnozę. 

Czynniki środowiskowe i stres

  • Przewlekłe przeciążenie i poczucie zagrożenia mogą współuczestniczyć w ujawnieniu objawów u osoby podatnej biologicznie.
  • Silny stres, związany na przykład ze stratą lub poważną zmianą życiową, może poprzedzać epizod choroby, ale sam nie stanowi wystarczającego wyjaśnienia.
  • Niektóre komplikacje ciąży i porodu wiążą się ze zwiększonym ryzykiem w badaniach populacyjnych. Nie oznacza to jednak, że u konkretnej osoby muszą prowadzić do schizofrenii. 

Wpływ używek i traum

  • Konopie, szczególnie produkty o wysokiej zawartości THC, mogą zwiększać ryzyko psychozy; nie są bezpiecznym sposobem samodzielnego radzenia sobie z niepokojem.
  • Amfetamina i inne substancje pobudzające mogą wywoływać objawy psychotyczne. Ich wystąpienie wymaga oceny, czy wynikają z działania substancji, czy z innego zaburzenia.
  • Przemoc i inne traumatyczne doświadczenia mogą zwiększać podatność na problemy psychiczne. Nie oznacza to jednak, że każda osoba po traumie zachoruje na schizofrenię. 

Jak diagnozuje się schizofrenię?

Wyszukiwanie objawów chorób psychicznych, może być początkiem szukania pomocy, ale nie zastępuje badania. Diagnoza schizofrenii wymaga oceny psychiatrycznej, uwzględniającej rodzaj objawów, ich czas trwania i wpływ na funkcjonowanie.

Wywiad psychiatryczny i obserwacja objawów

Podczas konsultacji psychiatrycznej lekarz porządkuje informacje o zmianach samopoczucia i zachowania. W razie potrzeby korzysta również z wcześniejszej dokumentacji oraz, z uwzględnieniem zgody pacjenta i zasad poufności, informacji od bliskich.

  • Pyta, kiedy pojawiły się trudności, jak się zmieniają i czy wcześniej występowały podobne epizody.
  • Ocenia sen, nastrój, myślenie, kontakt z rzeczywistością oraz zdolność do dbania o podstawowe potrzeby.
  • Zbiera informacje o zdrowiu fizycznym, przyjmowanych lekach i używaniu substancji psychoaktywnych.
  • Dobiera badania dodatkowe do sytuacji. Badania krwi lub obrazowanie mogą służyć wykluczaniu innych przyczyn, ale same nie potwierdzają schizofrenii.

Różnicowanie z innymi zaburzeniami psychicznymi

Jeśli zastanawiasz się, jak rozpoznać schizofrenię, pamiętaj, że ważny jest cały przebieg trudności. Psychiatra sprawdza nie tylko obecność psychozy, lecz także jej związek z nastrojem, stanem zdrowia i używaniem substancji.

  • Depresja z objawami psychotycznymi wymaga oceny nasilenia obniżonego nastroju i jego związku z psychozą.
  • Choroba afektywna dwubiegunowa może obejmować epizody manii lub depresji, którym towarzyszą objawy psychotyczne.
  • Zaburzenie schizoafektywne i inne zaburzenia psychotyczne różnią się układem objawów oraz ich przebiegiem w czasie.
  • Choroby somatyczne, neurologiczne i działanie substancji także mogą zmieniać postrzeganie rzeczywistości, dlatego nie wolno pomijać ich w diagnostyce.

Czy schizofrenię można wyleczyć?

Choroba przewlekła a możliwość remisji

Można ją skutecznie leczyć, a u części osób objawy ustępują na długo. Nie można jednak zagwarantować, że nigdy nie powrócą. Remisja oznacza ustąpienie lub znaczne ograniczenie objawów, natomiast zdrowienie obejmuje także odzyskiwanie samodzielności i poczucia wpływu na własne życie. Według WHO co najmniej jedna trzecia osób ze schizofrenią osiąga pełną remisję objawów. 

Znaczenie wczesnego leczenia

Szybkie rozpoczęcie pomocy po pojawieniu się psychozy zwiększa szansę na korzystniejsze efekty leczenia. Nie warto więc czekać, aż trudności całkowicie uniemożliwią naukę, pracę lub kontakt z bliskimi. Wcześniejsza konsultacja pozwala też sprawdzić, czy objawy mają inną, wymagającą leczenia przyczynę. 

Indywidualny przebieg choroby

Przebieg choroby w schizofrenii  nie ma jednej odpowiedzi pasującej do wszystkich. Zamiast porównywać się z cudzą historią, warto wspólnie z lekarzem oceniać własne objawy, potrzeby i postępy.

U części osób po epizodzie następuje długi okres stabilnego funkcjonowania i wyraźnej poprawy.

U innych pojawiają się nawroty, pomiędzy którymi możliwa jest częściowa lub pełna remisja.

Niektórzy potrzebują stałego, bardziej intensywnego wsparcia z powodu utrzymujących się trudności.

Nawrót nie przekreśla dotychczasowego leczenia — jest powodem do ponownej oceny sytuacji i dostosowania pomocy. 

Leczenie schizofrenii – jakie są możliwości?

Leczenie psychiatryczne schizofrenii przede wszystkim oznacza znalezienie skutecznego planu działania. Taki plan powinien obejmować zarówno ograniczanie objawów, jak i codzienne cele pacjenta. Zwykle łączy farmakoterapię z oddziaływaniami psychologicznymi i pomocą społeczną.

Farmakoterapia i leki przeciwpsychotyczne

Leki przeciwpsychotyczne pomagają ograniczać objawy psychotyczne oraz ryzyko ich nawrotu. Psychiatra dobiera preparat z uwzględnieniem wcześniejszego leczenia, innych chorób, działań niepożądanych i preferencji pacjenta. Dlatego warto otwarcie rozmawiać także o obawach związanych z przyjmowaniem leków.

  • Regularne wizyty pozwalają oceniać poprawę i zmieniać leczenie, jeśli efekt jest niewystarczający albo pojawiają się trudne do zaakceptowania działania niepożądane.
  • Leki o przedłużonym działaniu w iniekcjach mogą być jedną z opcji, zależnie od potrzeb i wspólnej decyzji pacjenta oraz lekarza.
  • Leczenie lekooporności może obejmować klozapinę, jeśli spełnione są wskazania. Wymaga ona określonego monitorowania, w tym badań krwi.
  • Kontrola zdrowia fizycznego może obejmować masę ciała, ciśnienie, glikemię i lipidogram; zakres badań zależy od leku i sytuacji klinicznej.
  • Nie należy samodzielnie odstawiać leków ani zmieniać dawek. Poprawa może być efektem leczenia, dlatego dalsze postępowanie trzeba ustalić z psychiatrą. 

Psychoterapia i wsparcie psychospołeczne

Psychoterapia może pomagać w radzeniu sobie z objawami, napięciem i konsekwencjami kryzysu. Powinna być dostosowana do aktualnego stanu pacjenta; w leczeniu schizofrenii stosuje się między innymi terapię poznawczo-behawioralną ukierunkowaną na psychozę. Nie zastępuje ona automatycznie farmakoterapii. 

  • Psychoedukacja pomaga zrozumieć chorobę, rozpoznawać sygnały pogorszenia i przygotować plan reagowania.
  • Praca nad sposobami radzenia sobie może ograniczać cierpienie związane z głosami, lękiem lub niepokojącymi interpretacjami zdarzeń.
  • Interwencje rodzinne wspierają komunikację, wspólne rozwiązywanie problemów i radzenie sobie z obciążeniem bliskich. 

Rehabilitacja i wsparcie środowiskowe

Po ustąpieniu najostrzejszych objawów pacjent może nadal potrzebować pomocy w odbudowaniu codziennej aktywności. W zależności od sytuacji wsparcie jest organizowane w poradni, oddziale dziennym, centrum zdrowia psychicznego lub przez zespół leczenia środowiskowego.

  • Trening umiejętności społecznych i życiowych może wspierać komunikację, organizowanie dnia oraz załatwianie spraw poza domem.
  • Rehabilitacja poznawcza służy pracy nad uwagą, pamięcią i planowaniem, jeśli właśnie te obszary utrudniają funkcjonowanie.
  • Wsparcie w nauce i zatrudnieniu pomaga dostosować tempo powrotu do obowiązków do aktualnych możliwości. Dostępność konkretnych form pomocy warto ustalić z zespołem prowadzącym. 

Życie ze schizofrenią

Funkcjonowanie w codziennym życiu

Schizofrenia a życie codzienne to temat obejmujący znacznie więcej niż obecność objawów. Dla jednej osoby najważniejszy będzie powrót do pracy, dla innej samodzielne zakupy lub ponowne spotykanie się ze znajomymi. Cele powinny należeć do pacjenta i uwzględniać jego aktualne siły.

  • Warto dbać o możliwie regularny rytm dnia i reagować na narastające zaburzenia snu.
  • Pomocne może być dzielenie złożonych zadań na mniejsze kroki oraz korzystanie z kalendarza lub przypomnień.
  • Ruch, odżywianie i kontrolowanie zdrowia fizycznego stanowią ważną część dbania o siebie podczas leczenia.
  • Własne sygnały pogorszenia, takie jak bezsenność czy rosnąca podejrzliwość, warto wcześniej omówić z psychiatrą i zapisać sposób reagowania. 

Rola wsparcia rodziny i specjalistów

Bliscy nie muszą znać odpowiedzi na każde pytanie. Często najwięcej daje spokojna obecność, słuchanie i ułatwienie kontaktu z leczeniem. Rodzina również może potrzebować konsultacji psychologicznej, aby zadbać o własne emocje i ustalić granice pomocy.

  • Uznawaj przeżywane emocje, nie potwierdzając urojeń. Możesz zauważyć strach bliskiej osoby, nawet jeśli inaczej oceniasz opisywaną sytuację.
  • Unikaj wyśmiewania i ostrej konfrontacji. Spokojny kontakt może ułatwić zaproponowanie konsultacji i zmniejszyć napięcie.
  • Wspieraj samodzielność. Ustalaj zakres pomocy wspólnie, zamiast przejmować wszystkie decyzje i obowiązki.
  • Korzystaj ze wsparcia dla siebie. Odpoczynek i rozmowa ze specjalistą pomagają radzić sobie z obciążeniem opieką. 

Praca, relacje i jakość życia

Czy można żyć normalnie ze schizofrenią? Wiele osób uczy się, pracuje, tworzy związki i realizuje zainteresowania. Część potrzebuje przy tym długotrwałej pomocy lub dostosowania obowiązków. Nie istnieje jeden wzorzec dobrego życia, a wartość człowieka nie zależy od tempa powrotu do aktywności. Leczenie powinno wspierać cele ważne dla konkretnej osoby, z poszanowaniem jej wyborów. 

Kiedy zgłosić się po pomoc?

Wczesne objawy psychozy

Pierwsze zmiany bywają niejednoznaczne. Bezsenność, wycofanie czy spadek wyników w nauce nie oznaczają same w sobie schizofrenii, ale wymagają uwagi, jeśli są nowe, nasilają się lub wyraźnie utrudniają życie.

  • Narasta podejrzliwość, poczucie bycia obserwowanym albo przekonanie, że zwykłe zdarzenia mają ukryte znaczenie.
  • Pojawiają się głosy lub inne doznania, których nie potwierdzają osoby z otoczenia.
  • Coraz trudniej logicznie rozmawiać, organizować dzień lub oddzielać własne interpretacje od faktów.
  • Pogarsza się dbanie o siebie, kontakt z bliskimi albo zdolność do wypełniania podstawowych obowiązków. 

Znaczenie szybkiej interwencji

Przy podejrzeniu psychozy potrzebna jest możliwie szybka ocena psychiatryczna. Nie trzeba czekać na pewność, że to schizofrenia. Jeśli stan jest ostry, lekarz może zalecić leczenie szpitalne, które pozwala zapewnić bezpieczeństwo i rozpocząć intensywną pomoc.

  • Umów pilną konsultację, jeśli pojawiły się omamy, urojenia lub wyraźna dezorganizacja zachowania, nawet gdy nie ma bezpośredniego zagrożenia.
  • W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dzwoń pod 112 albo zgłoś się do najbliższej izby przyjęć psychiatrycznej lub SOR. Dotyczy to między innymi ryzyka zrobienia krzywdy sobie lub innym oraz niemożności bezpiecznego zadbania o podstawowe potrzeby.
  • Przygotuj informacje dla lekarza: kiedy zaczęły się zmiany, jakie leki i substancje były przyjmowane oraz co najbardziej utrudnia funkcjonowanie. Nie odkładaj jednak pilnej pomocy, aby skompletować dokumentację. 

Dlaczego warto skorzystać z pomocy PsychoMedic?

Wybór zespołu prowadzącego leczenie ma znaczenie, szczególnie gdy potrzebne jest połączenie opieki psychiatrycznej i psychologicznej. PsychoMedic przedstawia się jako pionier zespołowej opieki psychologiczno-psychiatrycznej. W praktyce oznacza to możliwość współpracy psychiatry, psychologa i psychoterapeuty, z poszanowaniem zgody pacjenta oraz poufności informacji. 

Dlaczego warto poznać zespół PsychoMedic?

  • Wysokie kwalifikacje potwierdzane przed rozpoczęciem współpracy. Każdy specjalista przechodzi wieloetapową rekrutację, podczas której weryfikowane są wykształcenie, dokumenty, doświadczenie i kompetencje. To konkretna podstawa zaufania do osoby prowadzącej pomoc.
  • Doświadczeni psychiatrzy, w tym eksperci pracujący w szpitalach. W zespole przyjmują ordynatorzy oddziałów oraz profesorowie łączący działalność kliniczną z nauką i dydaktyką. Ich doświadczenie może być szczególnie cenne przy złożonym obrazie objawów.
  • Współpraca różnych specjalistów. W PsychoMedic praca zespołowa jest elementem organizacji pomocy. Psychiatra odpowiada za medyczną ocenę i leczenie, a psycholog oraz psychoterapeuta mogą wspierać pacjenta w zakresie odpowiadającym jego potrzebom i swoim kompetencjom.
  • Dbałość o jakość pracy. Konsultacje zespołowe, superwizja oraz rozwijanie kwalifikacji wspierają standardy opieki. To standardy, na których opieramy w PsychoMedic deklarację współpracy z najlepszymi specjalistami w Polsce, przede wszystkim psychiatrami. 

Podsumowanie

Schizofrenia wymaga rzetelnej diagnozy i pomocy dopasowanej do konkretnego człowieka. Skuteczne leczenie może ograniczać objawy, wspierać samodzielność i ułatwiać realizowanie ważnych celów. W PsychoMedic możesz skorzystać z pomocy psychiatry, psychologa i psychoterapeuty, korzystających z wiedzy i doświadczenia zespołu. Jeśli niepokoi Cię własny stan lub zachowanie bliskiej osoby, zrób pierwszy krok: 

FAQ — najczęściej zadawane pytania

Co to jest schizofrenia?

To zaburzenie psychiczne, które może wpływać na kontakt z rzeczywistością, myślenie, emocje i zachowanie. Wymaga indywidualnej diagnostyki oraz leczenia.

Jakie są pierwsze objawy schizofrenii?

Mogą pojawić się wycofanie, pogorszenie funkcjonowania, podejrzliwość i problemy ze snem. Omamy lub urojenia są wskazaniem do pilnej oceny psychiatrycznej.

Czy schizofrenia jest chorobą dziedziczną?

Ma komponent genetyczny, jednak dziedziczona podatność nie oznacza pewnego zachorowania. Znaczenie mają również inne czynniki biologiczne i środowiskowe.

Jakie są przyczyny schizofrenii?

Choroba wiąże się ze współdziałaniem wielu czynników, w tym genów, funkcjonowania mózgu i wpływów środowiska. Nie można wskazać jednej uniwersalnej przyczyny.

Czy schizofrenię można całkowicie wyleczyć?

Możliwe są pełna remisja objawów i długotrwałe zdrowienie. Nie można jednak obiecać trwałego ustąpienia choroby bez ryzyka nawrotu.

Jak wygląda leczenie schizofrenii?

Najczęściej obejmuje leki przeciwpsychotyczne oraz dobrane do potrzeb oddziaływania psychologiczne i psychospołeczne. Plan jest oceniany i dostosowywany w trakcie leczenia.

Czy osoby ze schizofrenią mogą normalnie funkcjonować?

Tak, wiele osób pracuje, uczy się i tworzy relacje. Zakres potrzebnego wsparcia jest różny i może zmieniać się w czasie.

Jak odróżnić schizofrenię od innych zaburzeń?

Potrzebna jest ocena objawów i ich przebiegu przez psychiatrę, z uwzględnieniem zaburzeń nastroju, zdrowia fizycznego oraz działania leków i substancji.

Kiedy należy zgłosić się do psychiatry?

Gdy pojawiają się niepokojące zmiany postrzegania, myślenia lub zachowania, zwłaszcza utrudniające codzienne funkcjonowanie. Przy podejrzeniu psychozy nie należy zwlekać.

Czy stres może wywołać schizofrenię?

Może współuczestniczyć w ujawnieniu objawów u osoby podatnej, ale nie jest jedyną ani wystarczającą przyczyną choroby.

Informacje o Autorze

dr n. med. Katarzyna Niewińska jest kierowniczką Sieci Klinik PsychoMedic.pl. Posiada tytuł doktora nauk medycznych w obszarze psychiatrii dorosłych, jest specjalistką psychologii klinicznej oraz dyplomowaną psychoterapeutką. Ukończyła studia wyższe z zakresu psychologii i marketingu oraz liczne kursy specjalizacyjne i podyplomowe: m.in. renomowaną szkołę psychoterapii psychodynamicznej w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, seksuologię w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego czy kurs specjalizacyjny z zakresu psychologii klinicznej (zwieńczony zdanym z wyróżnieniem egzaminem państwowym). Doświadczenie naukowe i kliniczne zdobywała m.in. jako psychoterapeutka w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie obroniła rozprawę doktorską z psychiatrii, oraz jako kierownik studiów podyplomowych na kierunku psychodietetyka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jest autorką wielu publikacji naukowych, w tym współautorką cenionej książki Psychodrama w psychoterapii (Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2011) oraz kilkuset artykułów popularyzujących wiedzę psychologiczno-psychiatryczną. Od blisko 20 lat zajmuje się psychoterapią dorosłych, par, rodzin i młodzieży.

Skontaktuj się z nami
☎ 736 36 36 36 | facebook.com/poradniapsychomedic | instagram.com/psychomedic.pl/

Więcej: Katarzyna Niewińska - Psychoterapeuta Warszawa - PsychoMedic.pl

Przewijanie do góry